“‘Leve de regering Prévot!’

Vele mensen vragen zich af wat er scheelt aan onze strenge asiel- en migratieminister Van Bossuyt. Heeft ze geen hart of heeft ze geen hoofd? Het antwoord moet, vrees ik, zijn: ze heeft geen van beide. Wat ze voor onzin heeft uitgekraamd over de 13 Gazanen, die een beurs van een Belgische universiteit hebben gekregen, is niet alleen harteloos maar ook dom.

Dat ze die dertien de toegang tot ons land verbiedt is harteloos omdat ze geen medelijden, gevoel of inlevingsvermogen toont voor anderen en daarom volstrekt voorbijgaat aan de onmenselijke situatie in Gaza. Het is ook dom omdat ze niet begrijpt wat de dertien na hun studie in België kunnen doen voor de heropbouw van hun land en zelfs niet voor het vele goede dat ze voor onze eigen samenleving kunnen betekenen.

Het ergste is dat de regering waarvan ze deel uitmaakt haar laat begaan. Dat zowel premier De Wever en zijn N-VA als de MR van non-valeur Georges-Louis Bouchez haar domme harteloosheid steunen, is wraakroepend. Vooral omdat iedere vorm van fatsoen de Arizonaregering stilaan vreemd wordt als het gaat over het lot van de Palestijnen en de misdaden die de Israëlische regering pleegt in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever.

Van de in uitzicht gestelde erkenning van de Palestijnse staat komt niets in huis. Een Israëlisch minister, Ben-Gvir genaamd, die woordelijk zegt dat hij alle Gazanen wil vermoorden omdat ze toch geen mensen zijn (dus ook de 13 wetenschappers die Van Bossuyt zo hardvochtig behandelt) lokt zelfs geen begin van een woordje kritiek uit. (Hij is vorig jaar wel tot persona non grata verklaard. Zou hij daar wakker van liggen?)

De Wever heeft zijn lof voor Israël als het land van het licht nog steeds niet ingetrokken. Studenten die de band van hun universiteit met Israëlische instellingen willen verbreken worden weggezet als oproerkraaiers of, erger nog, als activisten. Want dat is bijna het allerergste scheldwoord dat rechtse politici kunnen bedenken: dat hun critici “activisten” zijn.

Voor de Franckens onder hen kan het nog erger: dat ze “terroristen” zijn of toch minstens sympathisanten van terroristen. Telkens wordt naar de holocaust verwezen en naar het recht van Israël om zich te verdedigen. Dat argument is door Ilja Leonard Pfeijffer deskundig naar de prullenmand verwezen: ‘Ook wie zes miljoen keer is vermoord, heeft het recht niet om te moorden.’

Het wordt dus de hoogste tijd dat de talrijke Belgische bestuursniveaus het roer omgooien. Er moeten maatregelen komen die er toe doen en aan duidelijkheid niets te wensen over laten.

We kunnen eventueel wachten op de Israëlische verkiezingen van 27 oktober. Maar de kans is klein, om niet te zeggen onbestaande, dat een nieuwe Israëlische regering stopt met moorden. Dus moet onze federale regering doen wat in haar bevoegdheid ligt. Dat is in de eerste plaats: het verbreken van de diplomatieke betrekkingen.

De Israëlische ambassadeur in Brussel moet worden uitgewezen, de Belgische ambassadeur in Jeruzalem moet worden terug geroepen. Het verbod op import van “Israëlische” producten die gestolen zijn op de Westelijke Jordaanoever moet worden uitgebreid tot alle producten. Dat er nog steeds wapens aan Israël worden geleverd is een schandaal dat met onmiddellijke ingang moet worden beëindigd. En natuurlijk moeten ook alle culturele, wetenschappelijke of welke betrekkingen dan ook verbroken worden.

Daarentegen moet steun worden verleend aan alle Israëli’s of Israëlische instellingen die de uitroeiing van de Palestijnen veroordelen, zoals de Israëlische journalisten die bekroond werden voor hun documentaire over de misdaden van Israëlische soldaten. En ja, mevrouw Van Bossuyt, Palestijnse vluchtelingen moeten hartelijk worden ontvangen en deskundig begeleid bij het organiseren van hun ballingschap.

Ach, het is duidelijk: de regering-De Wever zal dit alles nooit doen. Het verleden heeft nochtans bewezen dat een boycot, zowel economisch als cultureel, succes kan hebben: ten tijde van de apartheid in Zuid-Afrika bijvoorbeeld. Het politieke Vlaams-Nationalisme was toen verdeeld. Sommigen steunden de verdrukkers, niet de verdrukten. Die verdeeldheid zien we nu weer. Mogen we vragen, nee, eisen dat de N-VA dit keer ondubbelzinnig kiest voor de slachtoffers en niet voor de daders? Dus niet voor Hamas en niet voor Netanyahu maar voor de met uitroeiing bedreigde Palestijnse bevolking?
_{(lees verder na de leestip)}