‘We moeten verschillen tussen elkaar begrijpen, zodat we elkaar kunnen helpen groeien’

Female rapper on stage in front of a crowd, surrounded by a smoky atmosphere, with blue and purple lighting.

Dilara Karatas

22 augustus 2026 • 7 min leestijd

Je eigen onzekerheden en mentale problemen omzetten in een kracht die anderen inspireert? De 26-jarige Braziliaanse rapster Ebony doet het. Ze haalt met haar muziek zaken zoals therapie uit de taboesfeer en maakt mentaal welzijn bespreekbaar. ‘Ik wil elke vrouw, eender waar ter wereld, kracht geven.’

Gewikkeld in een Braziliaanse vlag betreedt ze het podium. Vanaf de eerste beats spat de energie van het podium.

Tijdens Sfinks Mixed Festival in Boechout eind juli trad de Braziliaanse rapster Ebony voor het eerst op voor een publiek waar bijna niemand Portugees spreekt. Voor dat publiek was het geen enkel probleem. Voor Ebony ook niet. Zolang het publiek haar muziek maar begrijpt.

Achter die muziek schuilen verschillende, maar duidelijke boodschappen. De 26-jarige Ebony, voluit Milena Pinto de Oliveira, groeide op met witte adoptieouders in de stad Queimados, in de ruime regio rond Rio de Janeiro. Welgesteld was die omgeving allerminst, en al op jonge leeftijd kreeg ze te maken met racisme, armoede en onzekerheden.

Die achtergrond is terug te vinden in haar rapteksten. Daarmee maakt ze thema’s als feminisme, racisme en mentaal welzijn bespreekbaar. Muziek werd een passie die haar leven veranderde, vertelt ze aan MO* kort na haar passage op Sfinks Mixed Festival. Aanvankelijk had ze geen specifiek doel voor ogen. Dat kwam pas ‘zodra ik merkte dat mijn succes het leven van andere zwarte meisjes veranderde’.

Naarmate ze meer muziek maakte en bekender werd, ontving ze berichten van jonge meisjes. Ze vertelden hoe ze door haar de moed vonden om ook hun haar te kleuren, bijvoorbeeld. De zelfzekerheid die Ebony uitstraalt, bleek voor velen een inspiratiebron. Haar muziek deed meer dan mensen entertainen, besefte ze. ‘En dat gaf me plots een doel.’

Eenzaamheid

Het was voor haar nochtans geen evidentie. Een hele tijd voelde ze zich eenzaam in een door mannen gedomineerde rapwereld. Een wereld waarin haar vorm van zelfexpressie, via kledij en haar uiterlijk, vaak voor ongemakkelijke blikken zorgde.

‘Boven op dit podium voel ik me eenzaam’, schreef ze erover het in het nummer Pódio. Toen ze dat schreef, waren er veel minder zichtbare zwarte vrouwelijke artiesten, legt ze uit. ‘Ik zat vaak in ruimtes met heel veel mannen. Niet dat ik hen niet respecteer, maar ik was vaak de enige vrouw. Dat is gelukkig nu niet meer zo.’

Kan ze zich dan vinden in de actie van Sophie Straat? De Nederlandse artieste staat er sinds deze zomer om bekend witte mannen naar achter te sturen, zodat er vooraan ruimte ontstaat voor vrouwen, mensen van kleur en queerpersonen. Een oproep die zelfs voor doodsbedreigingen zorgde.

De gedachte erachter, begrijpt ze zeker. Want witte mannen nemen ook volgens Ebony al veel ruimte in de samenleving in en genieten verschillende privileges.

Maar zelf zou ze niet dezelfde aanpak kiezen, vertelt ze. Ze wil de afstand liever niet nog meer vergroten. Daardoor kunnen mensen die bepaalde informatie net het meeste nodig hebben, nog verder van het gesprek komen te staan. ‘Ik zou eerder zeggen: “Kom erbij! Doe niet vreemd”.’

2,1 miljoen luisteraars

Op haar manier van kleden en haar optreden kreeg ze kritiek. Die verwerkte ze in sommige teksten. Het album KM2 werd zelfs een integraal antwoord op de kritiek die ze vooral van mannen kreeg. Ze zou zelf bepalen hoe ze sprak, wat ze droeg en hoe ze zich op een podium presenteerde.

’Ik sta niet toe dat mannen bepalen wat vrouwen wel en niet mogen doen’, rapt ze in Espero que Entendam (‘Ik hoop dat je het begrijpt’).

Ook zouden haar optredens volgens critici te seksueel zijn. ‘Als twee nummers seksuele inhoud hebben, zeggen mensen al snel dat ik alleen maar dat soort muziek maak. Maar ik ben een donker meisje dat over van alles muziek maakt.’

Zonder twijfel noemt ze zich feminist. Maar ze wil liever niet dat haar nummers aanvoelen als protestsongs. ‘Wanneer ik schrijf, wil ik dat mensen beginnen na te denken.’

Over mentale gezondheid, bijvoorbeeld. Want hoewel ze maandelijks zo’n 2,1 miljoen luisteraars op Spotify bereikt en op verschillende grote festivals zoals Lollapalooza Brasil stond, schuilt achter de zelfzekere artieste een heel andere kant.

In een gesprek met Rolling Stone Brasil was ze daarover heel openhartig. Ebony, haar artiestennaam, en Milena, zijn twee verschillende kanten van eenzelfde persoon, vertelde ze.

Milena is de onzekere en kwetsbare versie: de persoon die huilt, twijfelt en door kritiek geraakt kan worden. Jarenlang dacht ze dat ze die versie van zichzelf niet kon laten zien. ‘Ik kon niet zeggen dat iets me raakte. Niemand zou er iets om geven. Mensen zouden gewoon zeggen: wat kun je eraan doen?’

Daarom creëerde ze Ebony, een versie die geen goedkeuring nodig heeft. Het werd de vrouw die kracht, zelfvertrouwen en felheid uitstraalt.

‘Maar ook zij is een deel van mij. Ik verzin niet iets dat niet bestaat. Ik isoleer alleen het deel dat ik comfortabel genoeg vind om aan anderen te tonen.’ Ze vergelijkt het met de manier waarop sommige dragqueens een uitgesproken en zelfzekere persoonlijkheid aannemen, terwijl ze naast het podium net erg verlegen zijn.

A woman in a red ruffled outfit performs on stage, holding a microphone, with dramatic backlighting creating a halo effect around her.

Zelfaanvaarding

Lange tijd verschool Milena zich achter Ebony. Zolang de kritiek gericht was op haar, voelde die minder persoonlijk aan. De kwetsbare kant durfde ze niet te tonen, uit angst voor het oordeel van anderen. Een angst en onzekerheid die ze al sinds haar jeugd meedroeg.

Vandaag voelt ze zich veel comfortabeler en durft ze ook Milena te zijn voor haar publiek. Haar gezicht toont ze nu met trots, haar haar kleurt ze zoals ze het zelf wil en ze draagt de kledij waarin ze zich goed voelt. Met therapie leerde ze haar onzekerheden een plaats te geven. Ze besefte dat ze zichzelf niet langer hoeft te verstoppen.

Die zelfaanvaarding is duidelijk te horen in haar muziek. Daar maakt ze veel ruimte voor mentale gezondheid. ’Ik ben niet trots op alles wat ik heb gedaan, maar ik straf mezelf niet voor domme fouten’, zingt ze in Paranoia. ‘Sorry dat ik fouten maakte, liefje, maar ik heb mezelf vergeven. Ik weiger paranoia te blijven.’

Behalve therapie biedt ook haar geloof houvast. ‘Ik waardeer het om ergens vertrouwen in te hebben’, legt ze uit. ‘Ik rap alleen voor het geval Jezus me ooit wil horen’, klinkt het in Extraordinária.

‘Toen ik met muziek begon, dacht ik dat ik nooit mijn gezicht zou tonen.’ Maar van dat onzekere zwarte meisje is op het Sfinkspodium niets meer te zien. Wanneer ze het podium verlaat, blijft vooral haar energie hangen.

Toch ervaart ze als zwarte vrouw nog steeds aan den lijve hoe mensen met een donkere huid sneller met vooroordelen worden geconfronteerd. Daardoor staat haar feminisme niet los van de strijd tegen racisme, zegt ze.

‘Intersectioneel denken is de enige manier om op een goede manier aan feminisme te doen. Het werkt alleen als rekening wordt gehouden met de verschillende ervaringen van vrouwen. We moeten verschillen tussen elkaar begrijpen, zodat we elkaar kunnen helpen groeien.’

Dat wil niet zeggen dat haar muziek uitsluitend voor zwarte vrouwen is. ‘Ik maak muziek voor iedereen. Ik wil elke vrouw, eender waar ter wereld, kracht geven.’